Huur eens een terrorist voor uw feestje. Het lijkt een raar idee, maar er zijn mensen die het doen. Nee, niet zo een die meteen komt binnenrennen met een ratelende AK47. Dat bederft meteen al uw pret. En natuurlijk ook geen arabier.  We moeten het wel een beetje beschaafd houden. Eigenlijk moet ik het preciezer zeggen: een contra-terrorist. Al moet ik bekennen dat ik eigenlijk het verschil niet zo goed weet.

Mag ik u voorstellen aan James Steele. Hij is een ervaren contraterrorist. Internationaal actief. Nee, zijn achternaam moet je in het Engels lezen, dus hij zal uw spullen (waarschijnlijk) niet stelen. Hij is meer van het soort dat gewoon liever uw vrouw verkracht, een draaiende boormachine op uw schedel zet, of met een lepel uw oogbol uitwipt. Nou ja, niet op die van u, want u betaalt hem natuurlijk. En als u niet betaalt, dan heeft meneer Steel wel manieren om u te laten betalen.

Meneer Steele – zeg maar James – heeft een aanbevelenswaardige staat van dienst. Er zullen heel wat mensen zijn die het spontaan van angst in hun broek doen, als meneer Steele binnen zou komen. En als ze dat niet doen, heeft meneer Steel daar zo zijn methoden voor.

Het CV van meneer Steele liegt er niet om. Ervaring in Vietnam, Honduras en Irak. En het is niet zo’n CV waarop ‘de lege plekken’ fantasievol zijn ingevuld met banen die de heer in kwestie in werkelijkheid nooit heeft vervuld. Integendeel. Het CV vertoont waarschijnlijk veel witte plekken, want veel van de activiteiten van hem zijn uiterst geheim, al lekt er af en toe wat uit via Wikileaks.

Irakezen opgeleid

We mogen het als de grote verdienste zien van de heer Steele dat hij de Irakezen heeft uitgelegd wat contraterreur is. Ze dachten dat Saddam Hoessein hen al genoeg contraterroriseerde. Dat bleek een flinke onderschatting. Al snel na de komst van de VS en Steele smachtten de Irakezen naar die goede oude tijd onder Saddam.  “Weet je nog wel, toen konden we over straat lopen zonder dat er overal bommen afgingen of dat je gekidnapt werd?’

Het was oktober 2003 en het ging niet helemaal volgens plan in Irak. De Amerikanen hadden er democratie gebracht, maar het was niet helemaal wat ze zich er van hadden voorgesteld. Iedereen deed maar wat. Niet echt gezellig. Bovendien woonde iedereen zomaar door elkaar. Sjiieten, soennieten, christenen en zelfs hier en daar nog een enkele jood. Wat een chaos, je moet er niet aan denken!

 

Gelukkig had president Bush nog een vriendje uit zijn CIA-tijd om daar een eind aan te maken. Een zekere John Negroponte, die ambassadeur in Honduras was geweest. Daar had hij zich opvallend verdienstelijke gemaakt en daarmee de opvallende bijnaam ‘Mr Death Squad’ verdiend. Negroponte had in Honduras namelijk doodseskaders opgezet, als contra-terrorisme. Eén van zijn grootste successen schijnt de plotselinge ter hemel opneming van kardinaal Pepe Romero te zijn geweest, die daarbij werd geholpen door zo’n eskader.

 

Laat ik er kort over zijn: het waren niet het soort eskaders dat je in Parijs zou bellen, meteen na zo’n aanval als deze week. Ze kwamen niet om te knuffelen en te troosten, of om waxinelichtjes neer te zetten, en ze kwamen nooit, nooit overdag. Ze waren een soort Sinterklaas, maar dan anders. Je zag pas de volgende dag ze waren geweest als je dacht, goh, daar ligt iemand met zijn handen achter zijn rug gebonden, een gat in zijn hoofd en een plas bloed. En je had niet eens een wortel in je schoen gedaan!

In Irak werd de komst van Negroponte al snel de ‘Salvador-optie’ genoemd. Overal verschenen de verrassingen op straat. Met de handen op precies dezelfde wijze vastgeknoopt in precies dezelfde knopen als ooit in Honduras zo’n traditie was geweest.

Maar waar blijft meneer Steele nu in dit verhaal? Hier is hij: meneer Steel had zich ook opvallend onderscheiden in Honduras en nu mocht hij mee naar Irak. Beetje spelen in de zandbak. Zijn functioneringsgesprekken waren fantastisch gegaan en hij had een staat van dienst waar menig IS-strijder alleen maar met afgunst naar kan kijken. Steele werd Adviseur voor de Iraakse Veiligheidstroepen voor de VS en hield toezicht op de selectie en opleiding van de leden van de Badr Organisatie en het Mehdi Leger, de twee grootste Sjiitische milities in Irak. Nu mocht nu in Irak ook een eigen brigade opzetten: de Wolfbrigade. Zo’n tweeduizend man met geweren en harten van staal.

 

Ze gingen meteen voortvarend aan de slag. Al snel leefde er geen Irak meer naast iemand die een ander geloof of mening had. Dat maakte het een stuk overzichtelijker. Tussen wijken werden hoge muren opgetrokken. Buren? Je hebt er alleen maar last van. Bovendien werd succesvol een eind gemaakt aan uitgaan, feesten en zelfs bruiloften en iedere andere vorm van samenkomen in gezellige groepen. Want vooral als er veel mensen bij elkaar zijn, is het gemakkelijker grote gezelschappen te veranderen in een knalfeest. Gordeltje om je middel, knopje, één keer ‘God is Groot’ roepen, en het wordt een feest om nooit meer te vergeten. Dus bleef iedereen al snel zoveel mogelijk binnen, met zijn familie.

Ondertussen gingen steeds meer groepen in Irak zich bezighouden met contraterreur. Ze kidnapten mensen voor geld, om ze te ondervragen, of zomaar om ze voor de lol te martelen. Natuurlijk bleven de mensen van de Wolfsbrigade van Negroponte en Steele de besten. Als de Amerikaanse soldaten er even niet uitkwamen, riepen ze meteen hun hulp in, om hun ‘voorgezette ondervragingstechnieken.’ Een nachtje met de Black & Decker, en die gevangen vertelden alles wat je wilde weten, en nog veel meer. In Irak was er onder Saddam Hoessein trouwens natuurlijk al lang een groot gebrek aan martelcentra ontstaan, dus zorgde Negroponte meteen voortvarend dat er zo’n vijftien bij kwamen. Contraterreur moet je serieus nemen.

 

Het pakte allemaal geweldig uit. Vanaf toen was er in Irak eigenlijk geen sprake meer van terreur. Wie zou nog durven? Met zoveel ervaren contra-terroristen. Irak werd een bloeiende democratie, waarin iedereen vrij en blij is. Zo vrij, dat onze militairen het land hebben kunnen verlaten. Weet u nog die scène waarin president Bush trots vertelt dat de ‘major combats situations‘ over zijn? Het is vrede. De Irakezen waren zo enthousiast dat ze de contra-terreurmethoden gingen exporteren. Inmiddels zijn ze ook in Syrië een groot succes, en nu schijnen we in Europa ook steeds meer contraterreur specialisten te krijgen.

Huur een spreker om uw gasten te motiveren

Dat is een beetje de grote lijn. De details snap ik soms niet helemaal, zoals wat nu precies het verschil is tussen contraterreur en terreur, maar ik vertel u dit allemaal natuurlijk om u een beetje te prikkelen, nieuwsgierig te maken.

Daarom dus mijn voorstel: huur zo’n contra-terrorist gewoon eens in voor een lezing of een feestje. Die kan u er zelf alles over vertellen. Meneer Steele kunt u bij Premiere Motivational Speakers, als spreker huren voor 15.000 dollar voor een gezellig avondje waar u geheel ‘gemotiveerd’ vandaan komt.  Tenzij u liever één van die experts uit Parijs of Molenbeek op uw feestje hebt als spreker, maar dan zult u enig geduld moeten hebben. Er wordt nog naar hen gezocht.

Advertisements