solliciteren opening

Gisteren zat ik in een oud schoollokaal tijdens een gedwongen bijeenkomst. Ja, vrijwillig was ik er nooit heengegaan. Ik ben het afgelopen jaar mijn beide ouders kwijtgeraakt en mijn baan. Dan denk je dat je emotioneel wat te verstouwen hebt, maar dat was nog niets vergeleken bij die bijeenkomst gisteren. Mensen die bijna in tranen waren, boze mensen, wanhopige mensen. Iets deprimerenders heb ik zelden meegemaakt.

Gisteren bevond ik mij namelijk in de eerste bijeenkomst van de UWV-cursus ‘Succesvol op weg naar werk.’  Vind u het niet vreemd? ‘Succesvol’ zijn en dan tegelijk zo gedeprimeerd? Dat komt omdat de deelnemers nog niet door hebben dat ze de trots van onze natie zijn. Veertigers, vijftigers en zestigers die zich hadden ingesteld op een leven lang hard werken in een vaste baan. Nu denken ze dat ze ‘werkzoekend’ zijn, of erger nog: ‘werkloos.’ En dat je je daar voor moet schamen. Ze moeten juist blij en trots moeten zijn, ze zijn ‘de toekomst,’ de ‘redding van onze economie.’

Aap-schaamt-zich

Ik geloof dat ik aardig stand heb gehouden te midden van al die emoties. Ik zit vol toekomstplannen, werk actief aan mijn kwaliteiten en netwerk. Mijn onlangs overleden ouders zouden trots op me zijn geweest. Maar waarom waren die anderen dan zo wanhopig?

Omdat ze nog niet doorhebben dat ze eigenlijk de hoop van onze natie belichamen! Ze zijn de uitkomst van jarenlang zorgvuldig regeringsbeleid dat gericht is op het flexibiliseren van de arbeidsmarkt en het afschaffen van vaste banen. Het was geen toeval dat veel van die mensen die ik daar gisteren ontmoette, afkomstig zijn uit sectoren die overheid erg flexibel heeft gemaakt, zoals de zorgsector. Mijn cursusgenoten zijn nu ‘flexibel,’ alleen weten ze het zelf nog niet.

Flex-foto

Ooit. Solliciteren na de oorlog

Dat zit zo. In de nalatenschap van mijn vader vond ik zijn sollicitatiebrief. Enkelvoud. Mijn vader schreef toen hij achttien werd een eenvoudige handgeschreven brief – je kon zien dat hij er zijn best op had gedaan – en kreeg een baan als boekhouder. Het was de enige sollicitatiebrief die hij ooit schreef. Daarna: veertig uur werken in de week. Direct van school tot aan zijn pensioen. Na meer dan acht jaar avondstudie naast zijn 40-urige werkweek eindigde hij als Rijksaccountant. In die functie werkte hij zijn leven lang, nooit een dag ziek geweest. Kortom: hij was een ramp voor onze economie.

Gelukkig heeft de regering onze economie nu gemoderniseerd. Die heeft het zo geregeld dat mensen in een vaste baan minstens 40% duurder zijn dan mensen in een flexibele baan.  Daarnaast is de belastingdruk succesvol verplaatst van kapitaal naar arbeid, zodat werknemers erg duur zijn. Bovendien hebben flexibele mensen geen pensioen of ziektekostenverzekering.

Bewust regeringsbeleid, want als je het anders wilt, zou je het andersom doen. Flexibele krachten leveren namelijk een extra dienst – flexibiliteit – en zouden daar navenant extra voor beloond moeten worden. Niet dus, volgens onze regering. Die is er trots op dat steeds meer Nederlanders flexibel werken, en stuurt bovendien steeds meer groepen mensen de arbeidsmarkt op, zodat je zeker bent dat de werkloosheid en daarmee de concurrentie op de arbeidsmarkt altijd hoog genoeg blijft, en daardoor de lonen en arbeidsrechten minimaal.  ‘Niemand krijgt meer een vaste baan.’ Waarom?

werkloos (2)

Die vraag is gemakkelijk te beantwoorden. Kijkt u maar eens naar wat mijn vader de samenleving gekost heeft. Veertig jaar lang werk, is veertig jaar loon. En wat leverde hij de samenleving verder op? Vrijwel niets. Geen cursussen, trainingen, coaching, scholingen, therapie, medische behandelingen, enz. En al zijn collega’s deden dat ook niet. Ze werkten alleen maar.

Solliciteren is een beroep

Tegenwoordig is dat heel anders. Een jongere schrijft niet zomaar een sollicitatiebrief, laat staan dat zijn werkgever hem in de avonduren laat studeren of opleidingen verzorgt. Nee, de jongere volgt eerst een studie, het liefst van het soort ‘waarvan de studenten overal terecht komen.’ Dus geen uitgestippeld traject naar een gegarandeerde baan.

Nee, je kunt beter zorgen dat alle jongeren psychologie, geschiedenis of journalistiek studeren, of een van de vele nieuwe studies met fantasievolle namen als ‘Opleiding Kernkind,’ Vrijetijdskunde, of Diermanagement.

Doe daarna een beroep op de creativiteit van studenten. Er werken in Nederland 400 historici. Er worden per jaar 400 historici opgeleid. Dus moet het overschot een ander baantje vinden. Die afgestudeerde geschiedenisstudenten moeten dus van alles uit de kast halen om een ander baantje te vinden. Afgestudeerde historici, je komt ze inderdaad werkelijk overal tegen: achter de kassa bij de Ikea, als Schoonmaker M/Vof als Klantenknuffelaar (= Callcenter Medewerker Inbound).

829634365_IKEAJob_Interview_xlarge

Maar dat bereik je natuurlijk niet zomaar. Eerst is er het moment waarbij de sollicitatietraining om de hoek komt kijken. Eigenlijk kunnen opleidingen het vak ‘Solliciteren’ beter tot hoofdrichting maken:

students-couple-having-conversation-17787712

Student 1: “Wat studeer jij?’

Student 2: ‘Solliciteren. Als bijvak volg ik psychologie (krijgt rood gezicht). Ja, het moet hè. Ik probeer in mijn bijvak wel altijd een zesje in te halen, maar ik stop er niet teveel tijd in, want je weet toch dat je er de rest van je leven niets meer mee doet.’

Sollicitatietraining (3)

Snel veranderend vak

Solliciteren is een moeilijk vak. Het vraagt bovendien om veel nascholing, want ieder jaar zijn er nieuwe modes, en als je niet meedoet, krijg je natuurlijk nooit een baan. Handgeschreven brief? Mijn vaders brief zou tegenwoordig lachend ongelezen terzijde worden geschoven. Wel of geen foto op je CV, een opvallende opmaak, woordkeuze, enz. Het is een niet te onderschatten specialisme, een complete industrie, waarbij alleen de experts succesvol kunnen zijn. En dan hebben we het nog niet over het gebruik van LinkedIn. Werkgevers zoeken kennelijk naar mensen die daar uren per dag mee bezig zijn. Daarmee weet je immers zeker dat je niet zo’n sukkel aanneemt die fulltime werkt en daarnaast ook nog studeert.

werkloos (3)

De volgende stap: onbetaald stage lopen

Na de studie volgt de gemiddelde student nog jarenlang cursussen en coachingstrajecten. Daarna gaat de student onbetaald stage lopen. En nog één en nog één. Men moet immers ervaring opdoen, want zo’n opleiding biedt natuurlijk volstrekt onvoldoende niveau. Je moet trouwens flink oppassen, want twee dagen te veel ervaring en je bent ‘overgekwalificeerd,’ en je krijgt nooit meer een baan.

Na de stages volgt de proefplaatsing (onbetaald) en tijdelijke contracten, jaar na jaar. Als je geluk hebt. Maar daarna gaat het soms fout. Ik ken bijvoorbeeld veel mensen die na zo’n zorgvuldig traject een ICT-opleiding van een half jaar deden. Daarmee kregen ze rond hun dertigste een vaste baan.

Rampzalig, want u begrijpt: al die zorgvuldig opgebouwde ervaring in solliciteren weggegooid. Vier jaar studie en sollicitatietraining ingeruild voor een waardeloze opleiding van een half jaar, en patsboem! Vast werk! Maar geen paniek, gelukkig duurt deze periode meestal niet tot ver na de veertig of vijftig. Daarna pas je ‘niet in het profiel,’ en gaan veel werkgevers op zoek naar een manier om een ‘flinke slag te maken in het beheersbaar houden van de loonkosten.’ De vijftiger wordt ingeruild voor een twintiger die gratis stage komt lopen.

werkloos (1)

Opnieuw het sollicitatiecircus in

Daarmee zijn we er nog niet: kijk eens wat het aan extra werkgelegenheid oplevert. Want als mensen na hun vijftigste op straat komen te staan, moeten ze hun uitgebreide sollicitatieopleiding weer flink bijscholen, want alles is weer helemaal anders, dat begrijpt u. Zoals ik dat nu doe op de UWV-cursus. Je moet nu als ouderen ‘netwerken.’ In de tijd van onze ouders heette dat nog gewoon ‘vriendjespolitiek’ of ‘een kruiwagen’ maar ook die termen zijn gemoderniseerd. Dus volgen er cursussen, outplacement- en coachingstrajecten. En daarnaast soms nog een traject in de gezondheidszorg vanwege de bijkomende lichamelijke klachten.

Moet u zich eens voorstellen hoe goed dat is voor de werkgelegenheid! Mijn vader deed daar nooit iets aan, maar deze mensen leveren weer ontzettend veel werk op. Geweldig toch? Er wordt trouwens alleen aan hun sollicitatieopleiding gewerkt, want de regering heeft het onmogelijk gemaakt voor mensen boven de 27 om nog een echte studie te volgen, dus je kunt je niet meer richten op ‘de vakken van de toekomst’ of hun inhoudelijke vakkennis bespijkeren. Vakkennis wordt als overbodig beschouwd. Er is toch geen enkel vak waarin een groot tekort aan werkkrachten dreigt, bijna alle Nederlanders werken ver onder hun opleidingsniveau, en als zich een tekort voor zou doen, halen we de arbeidskrachten daarvoor liever uit het buitenland.

images

De loonkosten gehalveerd

Hiermee werken Nederlandse werknemers tegenwoordig dus slechts de helft van het aantal jaren, dat mijn vader werkte. Dat levert een landelijke loonkostenbesparing van 50% op. En nog een bijkomend voordeel: zonder vaste baan is er ook geen sprake van pensioenlasten of arbeidsongeschikheidsverzekeringen. Onbetaalbaar voor flexwerkers en bovendien in veel gevallen niet nodig door de lichamelijke gevolgen van de flexibilisering.

In mijn laatste baan maakte ik bijvoorbeeld zes reorganisaties in acht jaar mee. Iedere keer weer een half jaar in de bloedstollende stress. Angstige en chagrijnige collega’s, slapeloze nachten. Toegegeven, de reorganisaties kostten het bedrijf vaak meer dan ze opleverden, maar de maatschappelijke besparingen zijn wel gigantisch. Bij de laatste reorganisatie kregen bijvoorbeeld er twee vande tien mensen een hartaanval en een derde kreeg een burn out (kans op ontslag verhoogt alleen al de kans op een hartaanval bv. met 30 tot 40%, en dat zes maal achter elkaar).

Stress

U ziet: een aanzienlijke impuls voor de werkgelegenheid (artsen, verplegers enz.) en voor de toekomst een aanzienlijke besparing, doordat deze mensen waarschijnlijk nooit hun pensioen halen, en je dus geen pensioenlasten hebt. De regering slaagt er met haar beleid nu zelfs al in om het aantal jonge mensen met een burn out enorm te laten toenemen, zo’n honderdduizend per jaar. Moet u zich eens voorstellen wat voor enorme besparing op de loonkosten dit oplevert. En hoeveel werkgelegenheid dat schept?

Landverraders

Nee, mijn vader dient zich eigenlijk te schamen dat hij zijn hele leven hard gewerkt heeft. Onlangs las ik nog zo’n schandaal. Een hele buslading vijftigplussers was langs Duitse werkgevers geweest. En raad eens: in plaats van flexibel te zijn en gewoon in de bijstand te zitten solliciteren – denk eens aan de werkgelegenheid voor HR-managers al hun honderden brieven opleveren- , hadden die mensen in Duitsland allemaal meteen een baan gekregen. En nog vast ook! Ondenkbaar in Nederland. Realiseren die mensen zich dan helemaal niet hoeveel schade ze daarmee toebrengen aan ons land en het kabinetsbeleid? Aan onze flexibele economie? Fout na de oorlog.

Succesvol op weg naar werk

Nee, dan wij. Met z’n allen tienmaal een maandagmiddag in een oud klaslokaal van het UWV. Succesvol op Weg naar Werk. Hoezo succesvol? Hebben we na tien keer dan een baan? Waarschijnlijk niet, we zijn allemaal boven de vijftig, en het kabinetsbeleid is er succesvol op gericht ons ‘onbetaalbaar’ te maken. Vijftigplussers die werken? Dat kan de samenleving zich financieel gezien niet meer veroorloven. Dus zitten we na tien weken gewoon weer thuis. Maar wel flexibel en Succesvol.

n.b. Ik zelf vind natuurlijk wel binnenkort een baan. Met mijn kwaliteiten, ervaring en gedrevenheid? Altijd de hoogste beoordelingen van mijn werkgevers, en een interessante CV vol ervaring. Bovendien heb ik nooit veel verdiend, dus ik stel geen absurde looneisen. Ziek? Dat ben ik hooguit in mijn vrije tijd, ik werk altijd door. Werk is mijn hobby. Dus het kan niet missen!

Bekijk mijn LinkedIn en/of bel me voor een gesprek, om te kijken wat ik voor u kan betekenen: www.linkedin.com/in/marcointveldt

loggerf

Advertisements