Tags

, , , , , , ,

Het nieuws ligt op straat zei men vroeger. Tegenwoordig ligt het op de elektronische snelweg. Even LinkedIn bekijken, en voordat je het weet zit je je te verbazen over evenhoevige herkauwers (cervidae) in verband met het personeelsbeleid van het Rijksmuseum Amsterdam. (Dat is tenminste weer eens iets heel anders dan al die blogs over de familie Meijer die ik de laatste tijd schreef).

‘Even een Wikipedia-pagina aanpassen,’ dacht ik vorige week optimistisch. Dat liep heel anders dan ik in mijn naïviteit had gedacht. Ervaren Wikipedianen blokkeerden mijn verbeteringen en aanvullingen. Wie en waarom?

Dat ‘wie?’ bleek vooral een puzzel. Een encyclopedie draait om controleerbaarheid. Wie echter wil controleren wie er achter Wiki zitten, merkt dat het er wemelt van de valse namen.

Bekentenis: Ik heb zelf op Wiki ook eens een valse naam gebruikt. Toen ik onderzoek deed naar Project X Haren, was Jesse Hobson één van de beheerders van dat event. Nadat ik Hobson aan had opgebeld, dacht ik: ik pas even zijn Wikipedia-lemma aan. Dat lemma was overduidelijk door hemzelf geschreven en het leek me een leuke grap om het aan te passen aan de actualiteit. Met een knipoog.

Ik had nog nooit iets met Wiki gedaan dus probeerde een ID onder mijn eigen naam aan te maken. Dat mislukte tot driemaal toe. Toen probeerde ik het onder een andere naam: Jesse Hobson. Dat lukte. Een jaar lang stond er een Wikipedia-lemma online over Jesse Hobson, geschreven door ‘Jesse Hobson.’ Zo gemakkelijk is dat dus, een valse naam op Wikipedia. [ overleg: verwijderd. zelfpromotie.]

Afgelopen week probeerde ik echter het lemma ‘Project X Haren’ aan te passen, onder mijn (bijna) echte naam: Marco Veldt. Ik kon inloggen, maar nog terwijl ik aan het schrijven was, werd mijn werk geblokkeerd. Ik schreef daarover al in mijn vorige blog. Ik kreeg daarop veel reacties en bijval. Het blijkt dat veel mensen vinden dat Wikipedia Nederland in de handen is van een klein clubje mensen, dat nauwelijks of geen plaats biedt aan nieuwkomers of gelegenheidsschrijvers, en deze op zeer onvriendelijke manier afpoeiert. Dat afpoeieren gaat inderdaad een stuk gemakkelijker als je een valse naam gebruikt.

 

Stel je bent bijvoorbeeld conservator bij het Rijksmuseum in Amsterdam. Waarom verschuil je je dan achter een valse naam als je iets op Wikipedia doet? Kleuske. Ze is er inmiddels al meer dan vijf jaar bezig met het toegankelijk maken van onze nationale trots voor blinden. Voor het bouwen van een nieuwe ingang van het museum hadden ze tien jaar nodig, dus die vijf jaar van Kleuske is niets. In ieder geval heeft Kleuske al bereikt dat blinden naar binnen mogen, met hond en al. Prachtig.

Kleuske en anderen zijn druk met het bijwerken van Wikipedia. Prachtig werk, waarvoor dank. Maar waarom mag dan niemand weten wie je bent? Nieuwsgierig ging ik aan het googelen. Als snel ontdekte ik wie of wat Kleuske in werkelijkheid is: een hertje op Schindelers List.  (Ik zou me goed kunnen voorstellen, dat deze woordspeling op de film, in het museum een running gag is, maar hier verzin ik hem zelf.)

Dat zit zo:

Het kost niet veel werk om de echte naam van Kleuske te vinden. Mensen  zijn zo slordig…

Dus bekijk ik Kleuskes LinkedInprofiel. Niets bijzonders, tot mijn blik afdwaalt naar rechtsonder.  Eerst denk ik dat daar een advertentie van een modellenbureau staat, of zoiets: ‘Honderd Oekraïnse Dames Zoeken U.

Maar nee, rechtsonder biedt LinkedIn de catagorie: People also Viewed. 

LinkedIn Kleuske

Wie bekeken die overige LinkedIn-profielen, nadat ze die van Kleuske bekeken? Alleen seksistische mannen? Nee, want die profielen rechtsonder, bleken allemaal van medewerkers van het Rijksmuseum in Amsterdam, geen willekeurige selectie dus.

Ik klik weer eens en krijg een andere selectie, maar weer dat modellenbureau. En nog eens. Andere namen en foto’s, maar hetzelfde resultaat.

LinkedIn Kleuske 2Dat kan geen toeval zijn, denk ik meteen. ‘Er is tenminste één iemand niet blind in het Rijksmuseum Amsterdam,’ is mijn volgende gedachte, en ik ga op zoek naar de betreffende man. Ik heb er meteen een sterk vermoeden van, op welke positie ik die zal aantreffen. En inderdaad: na nog vier klikken vind ik de adviseur personeelszaken, pardon HR Advisor (want niemand in Amsterdam verstaat nog Nederlands). Schindeler blijkt hij te heten.

Voor de zekerheid laat ik de LinkedIn-selectie nog eens zien aan onbevooroordeelde kijkers. Hen valt allemaal meteen hetzelfde op, wat mij ook opviel. Dat kan geen toeval zijn…. [overleg: geen bron, citeren uit eigen werk.]

Een oog voor Schoonheid

 

Schindeler blijkt een man met oog voor schoonheid, en daar zijn sommige mensen blij mee, en anderen helemaal niet, wordt mij al snel duidelijk. Al googelend struikel ik over de krantenartikelen uit 2013. In dat jaar had meneer zich vergaloppeerd.

In 2013 zocht het Rijksmuseum nieuwe garderobemedewerkers. Een prachtige gelegenheid voor onze andere nationale trots: het re-integratiebeleid voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, zou ik zeggen. Want zoals de minister Klaas de Vries al in 1998 aangaf:  ‘niets staat de werkgevers nog in de weg om voortaan arbeidsongeschikten aan te nemen.

En als de overheid 370 miljoen in je renovatie steekt, voel je je natuurlijk verplicht daar iets tegenover te stellen, je maatschappelijk verantwoorde steentje bij te dragen. Je neemt zoveel mogelijk arbeidsongeschikten aan op deze eenvoudige functies, zoals de minister en samenleving van je verwachten.

Niet. Er reageerden 1600 mensen op de vacature. Het ophangen van jassen is volgens het museum echter een zware en verantwoordelijke taak, waartoe slechts een uiterst select clubje mensen in Nederland in staat is. Dus volgt er een zware selectieprocedure:

‘Kandidaten die in de toekomst jassen wilden ophangen in het museum moesten deelnemen aan een heus rollenspel en reageren op een ongemanierde klant die in de museumwinkel spullen pikte.’ (Volkskrant 26 februari 2013)’

Het museum is tevreden over het resultaat: ‘Deze manier van solliciteren is efficiënt, die geeft ons de mogelijkheid veel kandidaten te zien en te beoordelen hoe ze in een groep functioneren’, aldus Schindeler in dezelfde Volkskrant.

Juist.  Om dat ‘zien van de kandidaten,’ draaide het overduidelijk. Ziedaar ‘het blindenbeleid’ van het Rijksmuseum Amsterdam.

Eén van de deelneemsters aan de selectieprocedure – voor mij de winnaar – had zich echter zeer goed voorbereid en de Facebook van Schindeler bekeken Ze schrok nogal toen zij daar openlijk bewijs vond van het discriminatiebeleid van het Rijksmuseum. Schindeler werd er namelijk door een bekende gefeliciteerd met zijn uitstekende personeelsbeleid, dat er op berust alleen ‘hertjes’ aan te nemen (Volkskrant 26 februari 2013).

Facebook Schindeler uit NRC 18 mei 2013

Facebook Schindeler uit NRC 18 mei 2013

Een van de afvallers, de 25-jarige Femke Blok, kreeg nog voor zij donderdag op sollicitatiegesprek ging, sterk de indruk dat het museum vooral geïnteresseerd is in ‘prachtige hertjes.’ (NRC 18 mei 2013.)

Die uitdrukking ‘hertjes’ vond ze op de Facebook van de HR Advisor zelve. Die  ontkent niet, maar is blij met deze ondersteuning van zijn selectiebeleid en verzekert dat de hertjes ook nog intelligent zijn. Blok confronteerde Schindeler er mee:

De personeelsadviseur wilde met de geselecteerden kandidaten door de deur verdwijnen. Ik sprak hem aan. Wederom met een glimlach. Een trotse ditmaal. ‘Het spijt mij dat ik geen mooi hertje ben, maar ik doe wel mijn vooronderzoek..’ Hij wist direct waar ik over sprak. Hij werd rood, stotterde. Probeerde zich te vermannen. Zwakke poging. ‘Ik dacht Facebook afgeschermd te hebben…’ Rechtse hoek er overheen. Precies op zijn oor. Afmaken. Wegvoeren.

Reactie Rijksmuseum

Het hoofd communicatie en marketing Marjolijn Meynen reageerde namens het museum nogal geschrokken.  Excuses zijn welkom, maar welke concrete stappen zijn er genomen om herhaling te voorkomen? De Facebook van Schindeler is verwijderd. Verder lijken er geen maatregelen te zijn getroffen, er is althans online niets over te vinden.

En lees onderstaand citaat uit diezelfde tijd, bij de heropening van het museum na de dure renovatie op onze kosten:

Ik ben heel blij met deze ploeg van jonge en gemotiveerde nieuwe collega’s“, laat  Pijbes weten aan Novum Nieuws. Zesduizend sollicitanten meldden zich voor de beschikbare functies.’

Directeur Pijbes is blij. Maar valt u iets op? Mij wel. Het museum krijgt zesduizend sollicitanten. Daaruit heeft het de wettelijke opdracht zonder discrimineren een selectie te maken. Het resultaat zou dus representatief moeten zijn voor de groep geschikte werkzoekende die gereageerd heeft. Het merendeel van de werkzoekenden is ‘ervaren.’ Hebben deze oudere werkzoekenden niet gesolliciteerd? Ik neem aan van wel.

Het resultaat van de werving en selectie uit het zeer ruime aanbod aan geschikte kandidaten, is echter de ‘jonge collega’s,’ waar Pijbes het over heeft. In Nederland verbiedt de Wet gelijke behandeling op grond van leeftijd bij de arbeid (WGBL) sinds 1 mei 2004 het discrimineren op grond van leeftijd bij arbeid. De directeur zou dus niet blij moeten zijn, maar teleurgesteld dat hij zo overduidelijk niet tegemoet kon komen aan datgene wat de maatschappij van hem vraagt, en in plaats daarvan alleen jonge mensen in dienst kon nemen.

Daarnaast zou het me nog niet verbazen als er niet alleen op leeftijd is gediscrimineerd, maar ook op geslacht en huidskleur. Kijkt u die foto’s op LinkedIn hierboven nog maar eens na.

Om het personeelsbeleid van het Rijksmuseum samen te vatten: het lijkt er op dat iedereen mag bij ons nationale museum mag werken, mits je maar een lekker stuk bent en blank.

Ook Hertjes worden herten

Dat personeelsbeleid is overigens slecht nieuws voor Kleuske zelf.  Zij is inmiddels 51 jaar. O, deer! Dat is de leeftijd dat de gemiddelde Nederlandse werkgever begint met het opbouwen van een personeelsdossier, zodat de oudere werknemer plaats kan maken voor iemand die ‘beter in het profiel past.’ Daarmee wordt dan weer ‘een flinke slag gemaakt in het beheersbaar houden van de personeelskosten.’

Vooral als ‘hertje’ dreig je na je vijfenveertigste wel je uiterste houdbaarheidsdatum te overschrijden, daar helpt geen botox tegen.  Voor jou 6000 anderen. En dan is er ook geen baantje als garderobejuffrouw meer voor je, want we weten wat voor hoge eisen het Rijksmuseum Amsterdam aan de kwalificaties van haar medewerksters stelt.

Volgens mij wordt het duidelijk tijd om het Wikipedia-lemma Rijksmuseum eens aan te passen. Naast het Melkmeisje en het Joodse Bruidje zou een stuk over De Hertjes niet misstaan. Het zou me niet verbazen als Kleuske daar binnenkort veel extra tijd voor heeft….

n.b. LinkedIn is misschien geen wettelijk bewijs, en bovenstaande is uiteraard speculatief zolang niet wettelijk en overtuigend bewezen. Maar de aanwijzingen lijken me genoeg voor een lokale Amsterdamse journalist om eens lekker in het personeelsbeleid van het Rijksmuseum te duiken. De combinatie ‘Rijksmuseum Amsterdam’ en ‘Diversiteitsbeleid’ levert in Google geen resultaten op.

Advertisements