Muziek en geheugen zijn een rare combinatie. Er helpt niets zo goed als muziek, om in een stemming van ‘vroeger’ te komen. Zelfs mensen met een ver gevorderd stadium van dementie kunnen vaak nog kinderliedjes uit hun jeugd zingen, terwijl ze soms zelfs hun eigen man of vrouw niet meer herkennen. Niets zo goed tegen de vergetelheid dus als muziek.

Maar andersom? Niets wat ik zo slecht kan onthouden als bijvoorbeeld stukken van Bach. Ik heb soms uren zitten studeren op de grillige melodieën van Johan Sebastiaan maar de volgende dag ben ik ze glad vergeten. Tenminste, mijn bewustzijn, want het kan gebeuren dat ik de gitaar pak en gedachteloos een stuk begin te spelen waarvan ik niet eens meer wist dat ik het ooit gespeeld had. Foutloos. En ik weet dan, dat ik het absoluut niet had kunnen spelen als ik het met mijn volle bewustzijn had gewild. Dat bewustzijn zit het motorisch geheugen kennelijk vooral in de weg.

Vaak zit ik voor de vuist weg te improviseren en denk ik ‘dit is een leuk stukje om te onthouden,  maar ben ik het dezelfde dag nog vergeten. Dat is anders sinds ik een iPhone heb. Nu leg ik af en toe stukjes vast in een filmpje en ik begin ze zelfs uit te werken. Het stuk in het filmpje is een nieuwe poging. Er zitten een paar ongewone akkoorden in, dus het nog wat moeilijk ‘te pakken’ maar het idee is er, en ik ben behoorlijk tevreden over de melodie en het stukje met de flageoletten hoog op de hals. Het staat nu op film en ik zal het dus niet meer vergeten. ‘Tegen de Vergetelheid dus….’

Marco in ‘t Veldt

Advertisements