Tags

, ,

Voor het Harener Weekblad schrijf ik af en toe een column als ‘De Journalist.’ In het format wordt niemand of niets bij de naam genoemd. Dat is wel handig als je zo dicht op het nieuws en de mensen zit. Ik vind het ook erg leuk om dingen of gesprekken te beschrijven die ik meemaak. Zoals het verhaal hieronder. Ik stond foto’s te maken bij de supermarkt. Na drie jaar wordt de C1000 in Haren omgebouwd tot Jumbo. en dat gebeurt grondig, alles wordt vervangen, er komt zelf een nieuwe vloer in. Meteen toen deze man me daarover aansprak dacht ik ‘hier zit een column in.’

Dit is het geworden:

verse broodjes

Lekker Bruin

‘Even dat hek aan de kant! ’denkt De Journalist.

Met zijn vrije arm tilt hij een zwaar houten pallet aan de kant, terwijl hij met zijn andere zijn fototoestel omklemt. Hij wil een foto van de verbouwing maken en het staat in de weg.

Voor het supermarktgebouw staan bouwketen en van binnen klinkt het geluid van zwaar getimmer. Het is zaterdag maar er wordt met man en macht gewerkt.

“Toe maar!” hoort De Journalist achter zich zeggen.

In de veronderstelling dat een van de bouwvakkers commentaar op hem levert, draait De Journalist snel om naar de bron van het stemgeluid. Daar staat echter geen bouwvakker maar een net heerschap. Trenchcoat, rode das en Youp-van-‘t-Hekbrilletje. De man kijkt hem vriendelijk spottend aan.

-U maakt foto’s van die bouwplaats?

-Ja, ik werk voor het Harener Weekblad.

-Is er al wat te zien dan?

-Nou, niet veel want het gebouw is helemaal leeg.

-Weet u waar u eens over moet schrijven? Die jonge jongens en meisjes.

-?

-Laatst was het weer zover. Ik wil wat lekkere knapperige bolletjes. Liggen er alleen van die witte. Dus ik vraag zo’n jongen achter de toonbank ‘mogen ze lekker bruin?’ En wat denkt u?

-?

-Die jongen kijkt me niet-begrijpend aan. Zegt dat hij het doet zoals het in het boekje staat. En dat is het hem! D’r werken in zo’n supermarkt tegenwoordig alleen maar van die zestienjarige jongens die thuis nog nooit een vinger hebben uitgestoken, laat staan in de keuken geholpen. Die krijgen hier dan op een papiertje dat zo’n broodje vijf minuten in de oven moet. Dus dat doen ze dan. Of het broodje klaar is of niet. Ze halen het er gewoon wit uit want het is vijf minuten, zoals op het papiertje stond.

-En u wilt ze bruin?

-Ja! Kijk, in Italië is het anders. Daar houden mensen van hun vak. En ze houden van lekker eten. Als je daar een broodje bestelt en het is niet goed, dan schaamt zo’n bakker zich. En dat is tenminste een volwassen vent. Maar hier zetten ze alleen van die kinderen in de supermarkt. Die hebben geen flauw benul waar ze mee bezig zijn.

-Dat komt doordat het jeugdloon hier veel lager is dan in andere landen. Dus werken er alleen kinderen. De ouderen stoppen ze liever in een uitkering dan ze in een supermarkt aan het werk te houden.

-Precies! En daardoor kun je hier geen goed broodje krijgen! Ik heb in Italië gewoond, ziet u. Bij Napels. Italianen, ze kiezen rare leiders maar ze houden van lekker eten. En wat vindt u van zo’n verbouwing? Die supermarkt was nog geen drie jaar oud. Alles er uit, zelfs de vloer. Ik vind het gewoon decadent.

-Tsja, dat hoort bij het concept. Die supermarktmensen zullen wel weten wat ze doen. Daar is over nagedacht, gemeten en gepraat. Ze weten van iedere beslissing precies wat het effect op de klanten is.

-Denkt u? Volgens mij is het gewoon boerenslimheid. Het is net als met een broodje, het heeft gewoon liefde en aandacht nodig. Er even bijblijven, en dan, als het lekker bruin, knapperig en krokant is, de oven uit. Mmm, ik krijg de bakgeur al in mijn neus! Iedereen kan het, als je maar wilt. Liefde voor het vak, daar draait het om! Ben benieuwd wat die nieuwe supermarkt er van bakt.

Advertisements